บ้านนายก๊อง ห้องครูไหว

อาทิตย์ที่ ๖ พ.ค. ๕๕ – คอร์ทตีโต้ เจริญนคร ๑๔

แหะ แหะ

มาละครับ มาด้วยความเหนื่อยอ่อน … แล้วก้อ … ปวดฟัน … แง แง แง

ประมาณว่าคงถึงวัยแล้วอะเนอะ คุณหมอยังแซวเลยว่าฟันฟางเขี้ยวเล็บชักจะสึกกร่อน อีกซักมะกี่มากน้อยก็คงจะกัดอะไยไม่เข้าแย้ว … นึก ๆ ก็เสียววูบ …

พอพูดถึง “เสียววูบ” เก๊าะนึกถึง “เสียวเว้ย” … คำพูดที่ดารานักแสดงท่านนั้นรำพึงรำพันในคลิปที่หลุดออกมาขณะปฏิบัติกามกิริยา

ไอ้เราก็เคยโหลดเอามาดูอะนะ หะแรกนึกว่าจะใหญ่โตผิดมนุษย์มนา ถึงได้เอามาเที่ยวโชว์ แต่ที่ไหนได้ – ก็มาตรฐานชายไทยอะแหละ

เอ … ไม่ใช่ว่าเป็นดาราลูกครึ่งหรอกหรือครับ เห็นหน้าออกจะละม้าย ๆ … แต่ก็นั่นแหละ อาจจะมาทางแม่มากกว่าก็เป็นได้

กลับมาเรื่องเก่าดีกว่า ออกนอกเรื่องไปซะไกล แถมยังต่ำกว่าสะดือไปแยะละ

อ้าว … ยังเล่าเรื่องปวดฟันไม่จบนิ … คือสงสัยรากฟันจะอักเสบอะครับ พอกัดย้ำ ๆ ลงไปก็ค่อยยังชั่ว แต่พอเลิกกัดก็กลับมาปวด ทำให้ต้องกัดใหม่ ตานี้เลยกลายเป็นระบมไปเลย

แต่ก็แปลกที่ว่าระหว่างเล่นแบดฯ ไม่ยักกะปวดแฮะ สงสัยอีตอนนั้นใจคงจะเพ่งอยู่ก๊ะลูกแบดฯ

วันนี้เปิด ๔ คอร์ทตั้งแต่ต้นยันจบนะครับ คอร์ทข้าง ๆ ที่ผมเคยไปอาศัยเค้าเล่นเมื่อ’ทิตย์ก่อนไม่ยักมา หรือเพราะผมทำให้เค้าไม่หนุกก็ไม่รู้สิ …

๔ เกมแรกวันนี้ก็เหนื่อยนิดหน่อย แต่ ๔ เกมหลังเหนื่อยมากกกกก … และขอขอบคุณชายเหวงที่เรียกลงเกมที่ ๙ นะครับ ตะว่ามะไหวแล้วง่ะ … เด๋วตายคาคอร์ท

ตายคาอกน่าจะดีกว่าเนอะ … อุอุอุ

วันนี้ น้อง Ake-kanage เรียกผมลงเล่นคู่ด้วยเฮะ … ขอขอบคุณเป็นอันขาด ตะว่ามาเรียกตอนที่ผมเพิ่งจะเล่น ๒ เกมติดต่อกันเสร็จเนี่ยนะ … มะไหวอะครับ … กุศลเจตนานี่คงต้องขอรับด้วยใจ

ว่าแล้วก็นั่งมองแม่น้องเบิร์ดเล่นคู่กะอาเฮียซาลาเปา … ท่าทางน่าหนุกเสียจริง ๆ

อิจฉานะฮื่อ!

สงสัยเป็นเพราะ’ทิตย์ก่อนนั่นผมบ่นดังไป ทำให้’ทิตย์นี้มีการเปลี่ยนแปลง … หรือจะเป็นการบังเอิญก็ไม่รู้ซี

แต่ก็เป็นอย่างที่ผมเคยบ่นไว้อะนะ ก๊วนเดียวกันถ้าไม่เล่นด้วยกันบ้างเลย มันเก๊าะเหมือนคนละก๊วน กลายเป็นก๊วนมือหนักกะก๊วนมือเบา แค่มาเช่าคอร์ทเล่นด้วยกันเท่านั้นเอง

มะมีอารมณ์ร่วม หรือจะเรียกว่า team spirit มันมะเกิดอะครับ

สำหรับเมนูดีมีวันนี้เป็นหมูกรอบผัดกระเพรานะครับ ร้านข้าวเตี๋ยวอีมะยอมเปิดร้านง่ะ

แล้วเจอกันวันอาทิตย์หน้าครับวงเล็บว่าถ้าโชคดี เพราะวันเสาร์ผมคงยังอยู่ไร่แน่ ๆ

ฮี่ฮี่ฮี่

อาทิตย์ที่ ๒๙ เม.ย.๕๕ – คอร์ทตีโต้ เจริญนคร ๑๔

แหะ แหะ

มาละครับ … มาด้วยความขุ่นมัวเล็ก ๆ … ประมาณว่าไอ้ที่ไปเล่นสนุกกันมา อิ่มอร่อยกันมา กลับต้องมาอารมณ์เสียเพราะไอ้รถเห็นแก่ตัวคันสองคัน

เคยเจอปะครับ คือไอ้เราน่ะจะเลี้ยวเข้าซอย แล้วไอ้คันที่อยู่ข้างในมันเจือกถอยออก แล้วก็มีรถราจอดกันให้เต็มไปหมด เหลือช่องทางให้รถวิ่งได้แค่ช่องทางเดียว … แล้วมันจะไปยังไงล่ะ

ขอบันทึกไว้ว่า Nissan Teana ป้ายแดง นะครับ

บอกแล้วว่าจะรวยหรือจะจนมันไม่เกี่ยวกะอุปนิสัยใจคอและพื้นฐานการอบรมหรอก … ขอบอกอีกครั้งว่าคนเรานั้นจะทำอะไรลงไป ให้นึกถึงบรรพบุรุษกันบ้าง มะงั้นอากงอาม่าอาจจะต้องนอนสะดุ้งอยู่ในหลุม

ถ้าจะว่ากันไป กรณีที่อากงอาม่าไม่เคยอบรมบุตรหลานให้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกะคนทั่วไปอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย ก็สมควรถูกด่าอยู่หรอก – ถึงแม้ว่าจะตายไปแล้ว

หรือจะถือว่าแค่โดนด่าไม่เจ็บเหมือนโดนไม้ขว้าง?

ก็อาจจะโดนไม้ขว้างได้จริง ๆ ในภายหลัง

เก๊กซิมเนอะ

กลับมาเรื่องเล่นแบดฯ ของเราต่อดีกว่า … วันนี้เปิดแค่ ๓ คอร์ทนะครับ คือสมาชิกมากันบางตา

โชคดีที่ว่าพวกมือหนักมากันไม่เยอะ

พูดก็พูดเถอะ ทำไปทำมาป๋มชักรู้สึกว่าพวกมือหนักเนี่ยไม่มีประโยชน์อะไรกะป๋มเลยนะ และถ้าคิดกันจริง ๆ พวกมือหนักเนี่ยใช้ลูกเปลือง แล้วเอาพวกมือหนักน้อยกว่าเป็นฐานในการเฉลี่ยค่าใช้จ่าย

คือถึงไงพวกคุณก็เล่นกันเองอยู่แล้ว ไม่เห็นเคยจะหิ้วพวกมือเบา ๆ ไปเล่นด้วย เผื่อว่าจะแนะนำเทคนิคอะไรบ้าง

บ่นไปก็ไลฟบอยจริงปะครับ … เอ่อ … เกิดทันโฆษณานี้เปล่าเนี่ย … ประมาณว่าเด๋วมุกแป้ก … อุอุอุ

สำหรับเมนูดีมีวันนี้เป็นแขนงหมูกรอบกะต้มยำทะเลนะครับ … แซบอย่าบอกคราย

แล้วเจอกันใหม่เสาร์หน้าคร้าบ

ฮี่ฮี่ฮี่

อาทิตย์ที่ ๒๒ เม.ย.๕๕ – คอร์ทตีโต้ เจริญนคร ๑๔

แหะ แหะ

มาละครับ … ช้านิดหน่อย … ประมาณว่ากว่าจะว่าง เพราะต้องเรียงลำดับความสำคัญก่อนหลังของภาระหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายง่ะ

เรื่องของเรื่องคือพรุ่งนี้เป็นวันเกิดแม่ป๋มอะ … แล้วที่บ้านป๋มจะให้ความสำคัญกับวันเกิดของสมาชิกทุกคน ส่วนไอ้เรื่องวันพ่อ, วันแม่ หรือ วันผู้สูงอายุอะไรนั่น ไม่เคยแวบเข้ามาในหัวเลย

แปลไทยเป็นไทยว่าจะมาทำดีต่อกันแค่ปีละวัน แล้วจะทำไปทำไม สู้ทำทุกวันไม่ดีกว่าหรือ

และจะทำเป็นพิเศษในวันคล้ายวันเกิดเนี่ยแหละ

โดยปกติสมัยแม่ป๋มยังอยู่ วันเน้จะเป็นวันที่เราไปกินข้าวนอกบ้านกัน ประมาณว่าวันปกติธรรมดาก็ได้กินฝีมือผมเป็นประจำอยู่แล้ว พอวันพิเศษก็ลองออกไปหากินข้างนอกดูบ้างเป็นไร

แต่ว่าวันนี้แม่ไม่อยู่แล้ว ไม่ได้อยู่กินฝีมือผมอีกแล้ว เพราะ’นั้นวันครบรอบปีนี้ ขอใช้บริการบุรุษไปรษณีย์หน่อยละกัน

คือจะใส่บาตรน่ะครับ … แม่ป๋มเป็นพุทธนะ … มะงั้นก็คงขอมิสซาให้แล้วอะ

สรุปว่าวันนี้พอเลิกเล่นแบดฯ ก็จรลีไปตลาดศาลายา … ไกลบ้านไปจิ๊ดนึง แต่ว่าของครบ ถือว่าไม่เป็นไร

พอจ่ายของเสร็จก็กลับบ้าน หาข้าวหาปลาใส่ปากใส่ท้อง … ก็แม่น้องเบิร์ดเค้าปลีกวิเวกง่ะวันเน้

หลังจากอิ่มหนำสำราญเก๊าะลงมือ

ไม่ได้เริ่มจากคั้นกะทิเองหรอกครับ แม่ค้าเค้าคั้นมาให้แล้ว แต่ที่จริงก็น่าจะคั้นเองนะ เพราะหลายครั้งเหลือเกินที่กรีกุ้งมันแทงทะลุถุงกะทิ ทำให้เดือดร้อนต้องเปลี่ยนถุง, สวมถุงซ้อนสารพัด

แล้วก็เตรียมเครื่องเคียง … เอ่อ … กับข้าวไทยนอกจากมีอาหารหลักแล้วยังต้องมีเครื่องข้างเครื่องเคียงอีกง่ะ

สรุปว่ายืนหน้าเตาล่อเข้าไป ๓ ชั่วโมง … ถึงเพิ่งว่างเนี่ยครับ

ขอย้อนกลับไปเล่าเรื่องเมื่อเช้าต่อดีกว่า … ความจริงวันนี้ผมก็ตื่นตามปกติอะแหละ จัดแจงการงานเหมือน ๆ เดิม แต่อีตอนที่จะออกจากบ้านนี่ดิ ถึงได้เห็น miss call

โทรฯ มาตอนไหนว้า? … ตอนเราจ๊อกกิ้ง? หรือตอนเราล้างรถ?

ว่าแล้วก็โทรฯ กลับไป … ได้ผลแฮะ ถูกบ่นเสียจนเอากระบุงโกยไม่ไหว

ทำให้นึกถึงทฤษฎีจิตวิทยาเรื่องนึง …

เค้าว่ากันว่าคนเรานั้นกว่าที่จะกระตุ้นขึ้น ต้องโอ้โลมปฏิโลมสารพัด แต่อีตอนจะหดจะเหี่ยวนี่ดิ แค่คำพูดเจ๋ง ๆ คำสองคำก็ได้ผลละ

เอ่อ … นี่กำลังแก้ตัวว่าทำไมวันนี้เล่นห่วยนะครับ – หงุดหงิดอะ

อ้อ … มีอีกอย่างนึงที่ต้องมานั่งเวทนาตัวเอง … สมัยยังเป็นโต้โผก็ไม่ค่อยได้เล่น เพราะต้องจัดให้สมาชิกเล่นเยอะ ๆ และพอมาเป็นลูกทีมเข้า ก็ยังคล้าย ๆ อย่างเดิมอยู่บ้างเหมือนกัน คือจะได้เล่นมากหรือเล่นน้อยขึ้นอยู่กะโต้โผ

ส่วนเหตุการณ์ที่มีผลต่อการตัดสินใจของโต้โผคือสมาชิกที่มาในวันนั้น

แบบว่าฝีมือเราอยู่กลาง ๆ ไง พวกที่เค้าเล่นดีเค้าก็ไม่อยากเล่นกับเรา พวกที่เล่นใกล้เคียงเรา บางครั้งก็ไม่อยากเล่นกับเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าจำนวนสมาชิกวันนั้นมีเศษ

หมายถึงว่าหลังจากครบคู่ไปแล้วยังเหลือเศษไงครับ

ว่าแล้วเราก็นั่งดูคนอื่นเค้า repeat กันไป … คนนี้เพิ่งออกได้ลงอีกละ คนนั้นตะกี๊เล่นก๊ะเราได้ลงอีกละ ฯลฯ ฯลฯ ฯลฯ

นี่ถ้าวันเน้ไม่ได้หยิบหนังสือไปนั่งอ่านคงเซ็งพิลึก …

ที่จริงเรื่องอย่างนี้มีคนเคยบ่นให้ผมฟังละ ผมก็ปลอบไปว่าลองนึกถึงวันที่เราได้เล่นเยอะ ๆ ดิ ไม่ก็พยายามฝึกตัวเองให้เก่งขึ้นดิ จะได้เป็นที่ต้อนรับของกลุ่ม ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มไหน

แต่พอผงเข้าตาตัวเองก็เขี่ยยากเหมือนกัน

แล้วเจอกันเสาร์หน้าคร้าบ

ฮี่ฮี่ฮี่

ป.ล. ขอบคุณท่าน webmaster badmintonthai นะครับ อุตส่าห์แวะมา ตะว่าไม่ได้เล่นด้วยกันเลย

วันเสาร์ที่ ๒๑ เมษายน ๒๕๕๕ – คอร์ทตีโต้ เจริญนคร ๑๔

แหะ แหะ

เป็นอีกครั้งที่เราได้เจอกันอะนะ แล้วก็เจอกันมาหลายปีเต็มที พูดถึงตรงนี้ชักมะแน่ใจ … เอ่อ … พอเป็นไปได้มะครับถ้าอยากจะรู้ว่าเพื่อนคนที่คอยตามอ่านเนี่ย … ตามอ่านมาแล้วสูงสุดกี่ปี?

ขอเสียงโหน่ย!

หวังใจว่าคำตอบสุดท้ายที่ได้คงมะใจ้ไม่กี่อาทิตย์นะ … อุอุอุ

แต่ก็นั่นแหละชีวิตคนเราก็อย่างนี้ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป บางครั้งบางคราก็มาประจบกันป๊อบ ๆ แป๊บ ๆ แล้วก็แยกจากกันไป อาจจะมีลมหวนบ้าง แต่ในบางครั้งก็อาจจะไม่มีเลย …

ไม่ว่าจะเป็นแฟนหรือเพื่อนเล่นแบดฯ เนี่ยแหละ … แทบจะไม่ต่างกันเลย …

เอ … ออกแนวหดหู่มากไปเปล่าเนี่ย มะใช่อะไรหรอกครับ เพิ่งจะมีน้องคนนึงมาปรึกษาประมาณว่าทำไมถึงได้ถูกหลอกซ้ำซาก … คำตอบที่ให้ก็คงคล้าย ๆ กับว่ามันเป็นทำมะดาแล้วมั้ง!?!

ประมาณว่าไม่มีสัจจะในหมู่โจร

แล้วโจรเสื้อนอกเนี่ย – ดูยากอย่าบอกใคร

หรือจะเป็นเพราะตัวเราเองที่ไม่มีใครเค้าเอา (จริง)???

กลับมาเรื่องของเราดีกว่า … วันนี้ผมก็ออกจากบ้านตามปกติ ราว ๆ แปดครึ่งล่ะครับ ว่าแล้วก็ม่งหน้าไปตามถนนกัลปพฤกษ์ (ตั้งใจใช้คำว่า “ม่ง” นะครับ ฝ่ายพิสูจน์อักษรอย่ามาเติมสระอุให้ล่ะ – เด๋วจะเสียอรรถรส – ตาก๊องของแท้ต้องเขียนเหน่อนิด ๆ … อิอิอิ)

ตานี้อีตอนรถติดเราเก๊าะชมนกชมไม้ไปตามเรื่องตามราวถูกปะ แล้วสายตาเจ้ากรรมก็ไปเจ๊อะกับสิ่งละอันพันละน้อยที่เกาะกลางถนนเข้า

แม่เจ้าโวย … นี่จะกลายเป็น fossil คาตาเลยหรือไร … คือภาพที่เห็นมันเป็นซากของสุนัขที่โทรมแล้วน่ะครับ … อาจจะเริ่มจากถูกรถชนตาย แล้วมีผู้ใจบุญ? เก็บไปโยนไว้บนเกาะกลาง แล้วก็คงขึ้นอืด มีแม้แลงวันไต่ตอมยั้วเยี้ย ออกไข่จนกลายเป็นหนอนยุ่บยั่บ … แล้วซากที่บวมเป่งก็เริ่มยุบ และแห้งลงเรื่อย ๆ … เรื่อย ๆ … เรื่อย ๆ

คือไอ้ที่ผมเห็นน่ะมันเป็นเศษหนังเศษขนแห้งคาพื้นง่ะ

แล้ววันนึงมันคงกลายเป็น fossil ไปได้จริง ๆ เพราะไม่มีคนรับผิดชอบที่จะไปเก็บไปงำ

ความจริงผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าเป็นความรับผิดชอบของใคร แต่เดาเอาว่าคงจะไม่ใช่เจ้าหน้าที่กวาดถนนของ กทม. ค่าที่ถนนสายนั้นน่าจะเป็นของกรมทางหลวง

เฮ้อออ … ขอถอนลมหายใจซักเฮือกใหญ่ ๆ หน่อยเถอะ … นี่การประสานงา+ประสานงานของเจ้าหน้าที่รัฐเนี่ย มันแย่ปานฉะนี้ทีเดียวเชียวหรือ

หรือจะเพราะผู้ว่า กทม. กะรัฐบาลอยู่คนละพรรค มันเถิงได้ออกทะเลมาเรื่อยตั้งตะน้ำท่วมกรุงเทพฯ ละ

เวงกำ!

และสำหรับตัวเกล้ากระป๋มเองก็คงได้แต่บ่นแหละครับ คงไม่ได้ลงไปเก็บซากให้หรอก … อิอิอิ

ส่วนไอ้เรื่องรถติดมากช่วงทางลงรัชดาภิเษกนั่นคงไม่ต้องบ่นแล้วล่ะกะละมัง … ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าคนไทยเค้าขับรถกันยังไง รถติดเหรอ กรูลงไหล่ถนน รถจอดเข้าคิวเหรอ กรูขอเบียดเข้า ถ้าเมิงไม่ให้กรูเข้า เมิงเลว เมิงมะมีน้ำใจ กรูถูกร้อยเปอร์เซนต์ ก็กรูรีบง่ะ เมียกรูจะรีบไปออกลูก

แต่ถ้าถามว่าแล้วเมียเมิงท้องได้กี่เดือนแล้ว คำตอบที่ได้อาจจะเป็นเมื่อชั่วโมงที่แล้วก็ได้ … เอิ๊ก ๆ ๆ

เอาน่า สุดท้ายป๋มก็ไปส่งผู้โดยสาร ๒ คนได้ตามกำหนดละกัน แล้วก็แน่วมาคอร์ท

วันเน้เปิด ๔ คอร์ทนะครับ ท่านโต้โผก็จัดคิวให้ตามประสา ถูกใจมั่ง ไม่ถูกใจมั่ง ก็อย่าบ่นให้ได้ยินละกัน

ส่วนเกมที่ผม’หนุกมากที่สุดน่าจะเป็น ๒ เกมสุดท้าย ที่จบลงตอนเที่ยงพอดี คือได้กวักมือเรียกคนที่อยากเล่นด้วยมาคู่ง่ะ หะแรกตะแกทำท่าจะปฏิเสธโดยอ้างว่าเหนื่อย และอาจจะเหนื่อยเพิ่มเป็น ๒ เท่าถ้าเล่นคู่ก๊ะป๋ม

แต่มันมะค่อยเหลือตัวเลือกมากนักหรอกครับเวลานั้น … สุดท้ายก็คงจำใจแหละ

สำหรับเมนูดีมีวันนี้เป็นข้าวเลือดหมูนะครับ ในที่สุดก็ได้กินซะที ประทับใจตรงที่ร้านนี้เค้าใส่ลิ้นหมูมาให้ด้วย ส่วนเซ่งจี๊ก็คงมีกลิ่นเหมือน ๆ กะร้านอื่นแหละ

แล้วเจอกันวันพรึ่งนี้เน้อ

ฮี่ฮี่ฮี่

ป.ล. ขอ ปชส. ว่าเดือนหน้า เดือนพฤษภาคม ทางโต้โผเค้าจะปรับราคาต่อครั้งจาก ๑๒๐ บาทเป็น ๑๔๐ บาทแล้วนะครับ

เสาร์ที่ ๑๔ เม.ย.๕๕ – เดอะแร็กเก็ต สาธุฯ ๓๔ แยก ๙

แหะ แหะ

มาช้าอีกละ … แบบว่ามะวานเหนื่อยจัดอะครับ ก็อากาศมันร้อนนี่นา ประมาณว่ายังไม่ทันเล่น แค่เดินเข้าคอร์ทก็หน้าหงายแล้ว … แทบมะมีอากาศหายใจ!

เรื่องของเรื่องคือก๊วนเราเป็นก๊วนแรกที่เข้าไปใช้บริการไงครับ แถมด้วยว่าคอร์ทเค้าหยุดแล้วตั้งแต่วันที่ ๑๓ และจะปิดต่อไปจนถึงวันที่ ๑๕ … แต่ว่าเปิดให้บริการก๊วนเราเป็นกรณีพิเศษ

เรียกว่าพอเรามาก็เปิด และพอเราไปก็ปิด … เถ้าแก่หน้าบาน เถ้าแก่เนี้ยหน้าหุบ!

แปลไทยเป็นไทยว่าวันที่ ๑๓ เค้าปิดมาแล้วทั้งวัน แทบจะไม่มีการหมุนเวียนของอากาศเลย เพราะ’นั้นพอเปิดประตูเข้าไปทีแรกก็หน้าหงายดังว่าแหละครับ

เลยต้องรีบไปเปิดพัดลมตามจุดต่าง ๆ … ก็กะว่าให้มันพอทนได้มั่ง …

แล้วก็มาน็อกป๊อก ๆ แป๊ก ๆ … เหงื่อท่วมตัวเลยทีนี้

จากนั้นก็เป็นเกมแรก … พอไหวน่ะ

แต่อีตอนหลัง ๆ นี่สิ … ลูกใครหว่า? … ทำเอาลุงหายใจหายคอไม่ค่อยจะทัน! … อุอุอุ

คือป๋มไปชวน น้อง Ake-kanage กะ หนูเหมียว มาเล่นด้วยไงครับ (คนหลังเนี่ยจำ post name มะได้ละ ค่าที่ยาวเกินขนาด … “เขียวศรีมณีแสง” เปล่าหว่า?)

ว่าแล้วหนู ๆ ทั้ง ๒ ก็จูงหนุ่มน้อยมาด้วยคนนึง … น่าจะซักราว ๆ ๘ ขวบมั้ง … เต็มที่ไม่เกิน ๑๐ ขวบเอ้า – ตัวเล็กเหลือเกิน

แต่หนุ่มน้อยคนนี้ตีลูกได้เกือบถึงเส้นหลังนะครับ และบางจังหวะตีออกไปเลยก็มี

เล่นเอาป๋มแพ้ไปตั้งหลายเกมแน่ะ … และกว่าจะฮึดเอาคืนได้ เหงื่อก็ท่วมตัว …

นี่ถ้าไม่บังเอิญว่าทางคอร์ทมีห้องแอร์ให้นั่งพักอะนะ ป๋มคงทรุดไปแล้วล่ะ

รู้แต่ว่ากินน้ำไปเป็นลิตร

และอีตอนอยู่ที่คอร์ทน่ะ ห้องน้ำห้องท่าหน้าตาเป็นยังไงก็ไม่ค่อยได้ดู แต่ตอนบ่ายเห็นผลทันตา … เด๋วฉี่ เด๋วฉี่

ก็บ้านผมมันเย็นสบายดีนี่นา … อิอิอิ

ขากลับแวะส่งน้อง ๆ เค้าที่หน้าโรง’บาลกรุงธน เพราะน้องเค้าบอกว่าเริ่ม ๆ หิวละ

นี่ถ้าบอกเร็วกว่านี้ซักหน่อย คงได้ไปกินเกาเหลาเนื้อที่ตรงใกล้ ๆ แยกมไหสวรรย์แล้วล่ะ … พูดไปงั้นแหละ ร้านเปิดหรือเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกัน

ได้แต่บอกน้องเค้าว่ามีก๋วยเตี๋ยวอร่อยที่หน้าโรง’บาล ถ้าจำไม่ผิด เป็นบะหมี่หมูย่างนะ

คือประดาร้านรวงหลายต่อหลายเจ้าเค้าจะยึดเอาโรง’บาลเป็นทำเลที่ตั้งง่ะ … แบบว่าโรง’บาลไม่มีวันปิดทำการ … เว้นแต่เจ๊ง

ลูกค้าจึงน่าจะมีไป ๆ มา ๆ ขวักไขว่ และทำไปทำมาเก๊าะกลายเป็นร้านอาหารรสโอชา

มะเจื้อลองไปแวะแถว ๆ ศิริราชดู ร้านอาหารเต็มพรืด หรือโรง’บาลธนบุรีนั่นก็ใช่ – ก๋วยเตี๋ยวแคะเจ้าอร่อยทีเดียวนา

สำหรับศิริราช ถ้าผ่านไปแถว ๆ นั้น ลองแวะมาเกือบ ๆ ถึงกรมอู่หน่อยนะครับ บริเวณแฟลตตะหานเรือน่ะ … อ้อ … ต้องเป็นวันหยุดนะ เพราะจะมีแม่บ้านตะหานเรือมาออกร้าน อย่างคราวที่แล้วตอนผมเดินผ่านเพื่อจะไปซื้อยาแถว ๆ ท่าน้ำศิริราช ยังมีกับข้าวอยู่เต็มอ่าง

แต่พอซื้อยาเสร็จแล้วเดินกลับ … ไอ๊หยาอาตือ … เหลือก้นอ่างแย้ว … ว่าแล้วเลยรีบ ๆ สั่งซื้อหิ้วกลับบ้าน

ยิ่งหาซื้อกินยาก ๆ อยู่ – กากหมูผัดพริกขิงง่ะ … รู้จักกันปะครับ?

พวกที่อายุน้อยกว่า ๔๐ อาจจะไม่รู้จัก แถมด้วยแย้งเสียงขรมถมเถว่า … ยี้ … กากหมู!!!

กิน ๆ เข้าไปเหอะน่า ประมาณว่าถ้าต้องอด ๆ หยาก ๆ นู่นก็กินไม่ได้ นี่ก็กินไม่ได้ แล้วจะอยู่ไปนาน ๆ ทำไมกัน

ฟามสุขของคนเรา (บางคน) น่ะอยู่ที่ปากนะจ๊ะ

ว่าง ๆ ก็หาอะไรกระแทกปากโหน่ย

ฮี่ฮี่ฮี่

ป.ล. ยังไม่แน่ใจว่าเสาร์หน้าจะเจอกันที่ไหนนะครับ … ๑๖๐ แน่ะ สำหรับเดอะ แร็กเก็ต!?!

อาทิตย์ที่ ๘ เมษายน ๒๕๕๕ – คอร์ทตีโต้ เจริญนคร ๑๔

แหะ แหะ

มาอีกแล้ว มาทุกสุดสัปดาห์เลยเนาะ … ว่าแล้วก็ขอทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ หน้าที่ที่ได้ทำต่อเนื่องมาหลายปีดีดัก ดักจนกระทั่งผู้อ่านหายหน้าหายตาไปหลายคนแย้ว ส่วนผู้อ่านหน้าใหม่ไม่รู้ว่ามีกี่คน …

แต่ที่แน่ ๆ ดูเหมือนจะมี robot อ่านนะ เพราะอีกเว็บนึงที่ป๋มไป post ไว้ จะมีสมาชิกหน้าใหม่เข้ามาอยู่เรื่อย ๆ และพอเข้ามาก็เสนอขาย viagra อยู่ร่ำไป แสดงว่าลูกป้อจายข้าวนึ่งทั่วโลกมีส่วนนึงที่เริ่ม ๆ ไร้สมรรถภาพ จนต้องพึ่ง viagra นั่นแล

เพื่อน ๆ ว่าจริงปะ ประมาณว่าถ้าไม่มีผู้ซื้อก็ย่อมไม่มีผู้ขายดอก

ขอเพียงแต่ว่าเมื่อจำเป็นต้องซื้อ+ต้องใช้ ขอให้ได้ยาแต๊ ๆ แล้วกัน ถ้าขืนไปได้ยาปลอมเข้า เด๋วจะเสียเงินเปล่า แล้วยังต้องมานั่งปล้ำผีลุกปลุกผีนั่งเองเสียอิ๊ก … กำไม่แบเลยนะนั่น

พูดถึงตรงนี้ก็นึกถึงประดาแม่ญิงทั้งหลาย ที่ดูเหมือนว่าแทบจะไม่จำเป็นต้องใช้ยากระตุ้นอะไรเลย เว้นแต่เจลเสียล่ะกะละมัง หรือว่าจะไม่จำเป็นจริง ๆ เพราะเมื่อวันก่อนอ่านข่าวแม่เฒ่าวัย ๗๐ ถูกข่มขืน … ก็แบบว่าวัยขนาดนั้นคงจะเจ็บจะแสบน่าดู เพราะไอ้คนข่มขืนมันคงไม่เสียเวลาหาสารหล่อลื่นมาใช้ดอก

เอ๊ะ … ไหงวันนี้คุยเรื่องต่ำกว่าสะดือเยอะจัง เริ่มจาก robot นะนั่น … อุอุอุ

เช้าวันเน้เป็นอีกวันที่ป๋มโชคดีได้ไปเล่นแบดฯ เรื่องของเรื่องเป็นเพราะช่างเบี้ยว (อีกแล้ว) นัยว่าช่างคนไทยเรียกค่าแรงแพงไป ผู้รับเหมาเลยจะจัดหาช่างเขมรมาให้ … ว้าว … แล้วจะคุยกันรู้เรื่องไหมล่ะนั่น

และที่จริงไอ้การเล่นต่อเนื่อง ๒ วันเนี่ยก็มีปัญหาเหมือนกันนะ เหตุเพราะว่าประดา support ทั้งหลาย ทั้งหัวเข่าทั้งข้อเท้า ผมมีอยู่ชุดเดียว ตานี้เมื่อวันเสาร์ใช้แล้ว มันเก๊าะชุ่มเหงื่อไปแล้ว พอวันอาทิตย์หยิบมาใช้อีก (โดยยังไม่ได้ซัก – จะซักยังไงอะเด๋วแห้งไม่ทัน) กลิ่นเหงื่อมะวานมันเก๊าะโชยมาเข้าตะหมูก

หอมระรื่นชื่นจายมากเลยทีเดียวเชียว … แหวะ อัวะ อัวะ อ้วก … … …

หรือจะลงทุนซื้ออีกชุดหือ? … แล้วคราวนี้จะยอมลงทุนซื้อไอ้พวกราคาเจ็ดแปดร้อยมั้ยล่ะนั่น … สงสัยท่าจะยาก … กลัวจนง่ะ ทุกวันนี้ก็จนแย่อยู่แล้ว

วันนี้เปิดครั้งแรก ๓ คอร์ทนะครับ แล้วพอสิบครึ่งก็เปิดเพิ่มอีกคอร์ทนึง จากนั้นพอเพลฝ่า ๆ ก็ต้องปิดไอ้คอร์ทที่เพิ่ม เพราะเริ่ม ๆ จะหมดแรงกันไปหมดแล้ว

สำหรับตัวป๋มวันนี้น่าจะได้เล่น ๔ เซ็ท ๘ เกม บวกกะอีกหนึ่งเกม เพียงตะว่าเกมสุดท้ายนี่เป็นเกมเดี่ยว … เออแฮะ … ไม่ยักเหนื่อยอย่างที่คิด สงสัยว่าเราจะฟิตมาพอสมควร หรือตานะเค้าใจดีกันแน่หว่า?

รวมความแล้วเพราะอารามอยากเล่นเนี่ยแหละ ถึงแม้ไม่มีใครเล่นด้วย เล่นเดี่ยวกันก็ได้ฟะอะไรประมาณนั้น

สำหรับเมนูดีมีวันนี้เป็น ส้มตำปู, น้ำตกเนื้อ และหมูย่าง … หะแรกเราสั่งคอหมูย่างนะ แต่ได้มาเป็นหมูย่างก็ไม่เป็นไร นุ่มปากนุ่มลิ้นดีเหลือเกิน

เสียเพียงแต่ว่าอะไร ๆ ก็ไม่เปรี้ยวเอาเสียเลย น้ำแจ่วก็เค้มเค็ม … มะนาวแพงนี่เนาะ

อย่างตอนนี้ที่บ้านผมคงเหลือแต่น้ำปลาพริกเท่านั้นแหละที่ยังบีบมะนาว ส่วนกับข้าวอย่างอื่นจะยักกระสายไปใช้มะม่วงดิบกะมะขามเปียกหมดแย้ว

แล้วเจอกันเสาร์หน้าที่ เดอะแร็คเก็ต สาธุฯ ๓๔ แยก ๙ เน้อขรับ … ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ทุกท่าน … ขอให้มาเฮอะ

ฮี่ฮี่ฮี่

ป.ล. ที่จริงวันเน้ตั้งใจจะไปกินข้าวเลือดหมูนะครับ ลงทุนขับรถไปจอดหน้าร้านแล้วด้วยซ้ำ แต่เจ้ากรรมสายตาดันเหลือบไปเห็นร้านส้มตำฝั่งตรงข้ามเข้า … งานเข้าเลยทีนี้

เสาร์ที่ ๗ เม.ย. ๕๕ – คอร์ทตีโต้ เจริญนคร ๑๔

แหะ แหะ

มาละครับ มาด้วยความระทึกใจ … เอ่อ … หมายถึงผมนะ แบบว่าเมื่อตะกี๊ตอนจะเดินเข้าบ้าน มีฟ้าผ่ามาใกล้เหลือเกิน เสียงสนั่นลั่นเปรี้ยงเสียจริง ๆ เล่นเอาผมสะดุ้งเฮือก

และแปลกแต่จริงที่การสะดุ้งแต่ละครั้งของผม ไม่ยักมีคำอุทานเสริมบทเหมือนอย่างใคร ๆ เขา ประมาณว่าไอ้ที่ไอ้นั่นตกไอ้นี่หาย ไม่ยักมีเฮะ ไม่รู้ใครหัดให้

เรียกว่าสะดุ้งเฉย ๆ … และขยันสะดุ้งเสียด้วยสิ ค่าที่สมาธิดีเหลือเกิน ใช้เวลาเดี๋ยวเดียวก็สามารถจดจ่อกับอะไรซักอย่างได้ และพอมีคนทักก็สะดุ้งเลย

ตานี้ไอ้ที่มืดฟ้ามัวฝนเนี่ยทำให้ผมนึกอะไรขึ้นมาได้อย่างนึง เรามาเล่นทายปัญหากันดีกว่า … อะไรเอ่ย ขาไปไป ๒ คน มืดฟ้ามัวฝนกลับมาคนเดียว … ใครตอบได้มีรางวัลให้เน้อ

รางวัลอาจจะเป็นเครื่องทำผ้าแห้งอเนกประสงค์ก็ได้ … อิอิอิ

เช้านี้ผมออกจากบ้านก่อนปกตินิดนึง เพราะมีผู้โดยสารสองคน คนแรกไปใกล้ ๆ แต่ว่าต้องไปถึง ๘ น. คนหลังออกจากบ้านราว ๆ แปดครึ่ง เพื่อไปถึงไม่เกินเก้าครึ่ง จะได้มีเวลากินข้าวแฝ่ และผัดหน้าหวีหัวแต่งตัวก่อนเข้างาน

เรื่องของเรื่องที่ BNH เค้ามีกติกาว่าพนักงานหญิงที่ไว้ผมยาว ต้องเกล้ามวยแล้วมีตาข่ายครอบง่ะ

จะว่ายุ่งกะเสรีภาพบนหัวก็เกือบจะได้ แต่ถ้าเปรียบกะโรงงานผลิตอาหารกระป๋อง เห็นทีโรงงานจะยุ่งมากกว่า เพราะครั้งสุดท้ายที่เห็นในโทรทัศน์ แทบจะคลุมทั้งหัวเลยมั้ง โผล่หน้ามาหน่อยเดียว

สรุปว่าไม่ว่ายาหรือว่าอาหาร … เส้นผมถือเป็นการปนเปื้อนที่รุนแรงมาก … ถึงขนาด reject ได้เลยทีเดียวเชียว

ตะว่าบังเอิญวันเสาร์นี้เป็น long weekend การจราจรช่วงเช้าถึงได้ไหลลื่นเอามาก ๆ ทำให้ผมสามารถไปส่งผู้โดยสารได้ก่อนเวลาค่อนข้างเยอะ … เอาล่ะสิ … ส่งแล้วไปไหนดี

ถ้าจะไป เดอะ แร็คเก็ต ก็ถือว่าไปช้า เพราะก๊วนนั้นเริ่ม ๙ น. อย่ากระนั้นเลย ไปตีโต้ดีกว่า เพราะทั้ง ๒ ก๊วนถือเคล็ดว่าไปเช้าไปสายไม่ว่ากัน แต่จ่ายเท่ากัน

และแล้วผมก็ไปถึงคอร์ทตีโต้ราว ๆ ๐๙:๑๕ น. และได้เจอเพื่อน ๆ หน้าเก่าเยอะแยะ อาทิ น้อง Vaini และ น้อง Wichai คือน้องทั้ง ๒ คนเนี่ยจะเจอหน้าได้เฉพาะเช้าวันเสาร์ที่คอร์ทตีโต้เท่านั้น ถ้าเสาร์ไหนผมไม่มา ก็หาโอกาสเจอได้ยาก

วันนี้เปิด ๔ คอร์ทนะครับ เล่นเอาขี้โครงบานเลย ดูเหมือนว่าผมจะได้เล่น ๕ เซ็ท ๑๐ เกมนะ

หนุกจริง ๆ ให้ดิ้นตาย … ขออุทานแบบพระเอกหนังรุ่นดึก – สายัณห์ จันทรวิบูลย์ มะใจ้ หนูสายัณห์ฯ ก๊วนเด๋อ ดอกสะเดา

แล้วเจอกันพรึ่งนี้คร้าบ

อ้อ … สุขสันต์วันอีสเตอร์เน้อ

ฮี่ฮี่ฮี่

เสาร์ที่ ๓๑ มี.ค. ๕๕ – เดอะแร็คเก็ต สาธุฯ ๓๔ แยก ๙

แหะ แหะ

ง่วงจังครับ … ง่วงเพราะฤทธิ์ยานะฮื่อ มะใจ้นอนดึกหรือว่านอนน้อย ขนาดตอนเล่นแบดฯ อยู่ยังตาปรือ ๆ เล้ย

เรื่องของเรื่องอาจจะเป็นเพราะใช้คอมฯ มากไป หรือเล่นแบดฯ โดยไม่ใคร่ warm down หรือสุดท้ายเพราะไปแต่งกิ่งยาง ๕ พันต้นเมื่อสัปดาห์ก่อน

คือยางพาราเนี่ยครับ เราต้องริดกิ่งบริเวณลำต้นให้เกลี้ยงให้เกลา ไม่อย่างนั้นแล้วจะมีผลต่อการเปิดหน้ากรีดยาง และต้องแต่งตอนกิ่งแขนงยังเล็ก ๆ ด้วย เพื่อไม่ให้ลำต้นเป็นปุ่มเป็นปม

ก่อนหน้านี้ก็มีการตัดยอดทิ้ง เพื่อไม่ให้ต้นยางสูงเกินไปเดี๋ยวจะต้านลมแล้วโค่น ก็ขนาดกระเบื้องมุงหลังคายังปลิวนี่นะ ลมแรงหรือไม่แรงก็ลองคิดดู

ตานี้นอกจากการริดกิ่งแขนงแล้ว มันเก๊าะต้องมีการตัดเถาวัลย์ หรือต้นไม้อื่นที่จะมาบังแดด … ต้นยางชอบแดดง่ะ รวม ๆ แล้วน่าจะมีการง้างกรรไกรและกดกรรไกรเป็นหมื่นครั้งมั้งผมว่า

เก๊าะเลยมีอาการชาที่นิ้วโป้งและนิ้วชี้ข้างขวา มีอาการเหมือนถูกไฟช้อตเป็นระยะ ๆ พูดอย่างนี้บางคนอาจไม่เข้าใจถ้าไม่เคยมีประสบการณ์ถูกไฟดูดมาก่อน เค้าว่ากันว่าเหมือนมีเข็มร้อยเล่มพันเล่มแทงเบา ๆ พร้อม ๆ กันง่ะ

สรุปเลยต้องไปซื้อยากิน … กลัวหายไม่ทันและไม่ได้เล่นแบดฯ … อย่าเอะอะเสียงดังไปนะครับ ขืน ผบ.ทบ. ผมรู้เข้า ได้โดนดุงอมพระรามไปเลย

และไอ้ยาที่เภสัชกรสั่งให้กินเนี่ย กินแล้วง่วงพิลึกกึกกือ … หาวววว …

เดี๋ยวทำรายงานจบแล้วขอไปงีบดีกว่า

วันนี้ยังเป็น เดอะ แร็คเก็ต อยู่นะครับ และคงเป็นอย่างนี้ต่ออีก ๒ สัปดาห์ จากนั้นค่อยทบทวนว่าจะไปไหนดี และวันนี้อาเฮียปรีชาก็เริ่ม ๆ สำรวจเสียงโหวตละ

ผมโหวตให้เย็นอากาศนะ เพราะหลังจากส่งผู้โดยสารที่ BNH แล้วไปง่ายดี แป๊บเดียวถึง ทำให้มีเวลาเล่นเยอะ ไม่เหมือนที่เดอะ แร็คเก็ต ที่กว่าจะมาถึงก็ร่วม ๑๐ น.เข้าไปแล้ว

และอีกเหตุผลนึง … เย็นอากาศมีโสหุ้ยต่ำกว่าง่ะ

สุดท้ายผลโหวตเป็นไงแล้วจะเก็บมาบอกนะครับ

อ้อ … วันนี้ ๔ คอร์ทง่ะ … โอ๊ย … ตาจะปิดแย้ว

ขอไปนอนก่อนเน้อ แล้วเสาร์หน้าเจอกัน

ฮ้าวววววว …

อาทิตย์ที่ ๒๕ มี.ค. ๒๕๕๕ – คอร์ทตีโต้ เจริญนคร ๑๔

แหะ แหะ

มาละครับ …

คงต้องบอกว่าโชคดีที่เทคโนโลยีในยุคปัจจุบันยังได้แค่ส่งเสียง+ส่งภาพนะครับ ถ้าขืนส่งกลิ่นไปด้วยได้ เห็นทีท่านผู้ชมคงจะต้องหาอะไรอุดตะหมูกเป็นแน่แท้ทีเดียวเจียว ก็แบบว่าตัวป๋มเองยังรู้สึกเหม็นสาบตัวเองนี่นา … ไม่ใช้เสื้อซิลเวอร์นาโนก็เงี้ยอะ

ก็แบบว่าจนป่านฉะนี้แล้วยังไม่ได้อาบน้ำสระผมเลย … แบร่ …

เรื่องของเรื่องบอกแล้วว่าบ่ายนี้ไม่ว่าง … บอกตั้งแต่เมื่อไหร่หวา? … ทึกทักเอาเองแหงม … อ้อ … บอกบางคนไปแย้ว เอาเป็นว่าขอบอกทุกคนตอนนี้อีกทีละกัน

เช้านี้เป็นเช้าที่ต้องลุ้นระทึกอะครับ แบบว่าท่าน ผบ.ทบ. บอกไว้ตั้งตะตอนก่อนนอนว่าให้ปลุก ๗ น. แล้วเพลานั้นค่อยตัดสินใจว่าจะไปไหนดี … ไปไร่หรือว่าไปตีแบดฯ

พอดี (พอร้าย?) ท่าน ผช.ผบ.ทบ. ท่านมีธุระจะใช้บริการรถ Taxi ช่วงบ่าย ป๋มเก๊าะเลยโดยเสด็จ … อิอิอิ

สรุปว่าได้ไปเล่นแบดฯ แล้วเอิงเงย … ว่าแล้วก็แจวออกจากบ้านทันทีหลังจากทำธุระปะปัง – ส่งเสบียงเสร็จ

อ้อ … ต้องแวะร้านขายยาด้วยนี่นา … ชะอุ้ย … knee support ชิ้นละเจ็ดร้อยกว่าบาทนั่นแน่ะ ไหงมันแพงงี้น้อ … หรือว่าหัวเข่าเราจะราคาถูกกว่า? ตัดสินใจยากจริง ๆ … ไว้ขอ Santa ตอนคริสตมาสได้ไหมล่ะเนี่ย …

เรื่องของเรื่องคือไอ้หัวเข่าคู่เนี้ยของกระป๋ม มันใช้มาห้าสิบกว่าปีแล้วไงครับ มันเก๊าะเลยต้องเสื่อมต้องถอยไปบ้างเป็นของธรรมดา ทุกวันนี้ก็มีอาการเจ็บเล็กเจ็บน้อยพอเป็นกระสายอยู่แล้ว เลยอยากได้ knee support มาช่วยทุเลาอาการเจ็บระหว่างเล่นบ้าง หรืออย่างน้อยที่สุด เวลาคุกเข่าลงไปให้ partner ตีลูกข้ามหัว จะได้ไม่เจ็บหัวเข่านัก

เคยมีอยู่วันนึงไปเล่นแบดฯ ทั้ง ๆ ที่ไม่มีอุปกรณ์ช่วยเหลืออะไรซักอย่าง เว้นแต่ไม้แบดฯ กะ รองเท้า ก็ลงเล่นไปทั้งอย่างนั้นแหละ เจ็บหัวเข่าจะตาย … อารามอยากเล่นก็ต้องทนเอา …

ไม่เหมือนเฮียวุฒิที่วันนี้ลืมอาวุธ เลยไม่ลงเล่น … เวงกำ

ที่จริงการลืมไม้แบดฯ ไม่ใช่เรื่องใหญ่นะครับ ประมาณว่าเพื่อน ๆ ที่เล่นแบดฯ ด้วยกัน มักจะมีสำรองกันทุกคนแหละ มะงั้นเอ็นขาดขึ้นมาระหว่างเกมแล้วจะทำไงล่ะ … มิต้องเลิกเล่นเลยเหรอ?

พูดถึงเอ็นขาด … ไม้ป๋มเอ็นไม่ขาดมานานนักหนาแล้วสินะ ก็ตบเบาซะออกอย่างนั้น จะเอาเอ็นขาดที่ไหนมา … เฮ้อออ …

แต่วันนี้ก็ปวดหัวไหล่นะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันว่าจะต้องมาปวดที่คอร์ทนี้ ไม่ใช่คอร์ทนู้น เป็นเพราะเพื่อนเล่นต่างกัน หรือเป็นเพราะเล่นติดต่อกันน้อ?

วันนี้เปิดรวดเดียว ๔ คอร์ทตั้งตะเช้า เพราะมีสมาชิกเยอะจริง ๆ มีหน้าใหม่ ๆ หน้าแปลก ๆ หลายต่อหลายท่าน แต่ที่แน่ ๆ หน้าใหม่สัปดาห์ที่แล้วก็หายหน้าไปนะ ไม่รู้ว่าติดเช็งเม้งเหมือนท่านโต้โผหรือเปล่า? … หรือว่าจะผิดหวังกะก๊วนนี้ก็ไม่รู้สิ

ตะว่าเอาเต๊อะ … สำหรับป๋มน่ะนะ ขอให้ได้เล่นเฮอะ … และอย่าต้องคับแค้นมากนักละกัน

แล้วเจอกันวันเสาร์หน้าครับ ส่วนอาทิตย์หน้าไปไม่ได้เจง ๆ ถึงคิวต้องไปเช็งเม้งกะเค้าบ้างแล้วง่ะ

ฮี่ฮี่ฮี่

เสาร์ที่ ๒๔ มี.ค. ๕๕ – เดอะ แร็กเก็ต สาธุฯ ๓๔ แยก๙

แหะ แหะ

มาแล้วครับมาแล้ว … สะอึก … ขอโทษทีครับ อิ่มมากไปหน่อย …

คือที่จริงวันนี้ผมไม่มีเพื่อนกินข้าวด้วยนะครับ เลยต้องกลับบ้านมากินข้าวคนเดียว แต่ก็พอปลอบใจตัวเองด้วยขนมสุดอร่อย – ที่ทำเอง … สับปะรดหวานเย็นอะครับ

อันที่จริงการทำก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร แต่เคล็ดลับอยู่ที่ควรจะใช้สับปะรดค่อนข้างเปรี้ยวสักหน่อย … หยุดเหอะ … นี่ไม่ใช่ตำราทำอาหารนะ!

กลับมาเรื่องแบดฯ ของเราดีกว่า วันนี้ผมออกจากบ้านค่อนข้างเร็ว เพราะผู้โดยสารคนแรกต้องไปสอบเวลา ๘ นาฬิกา และผมก็ทำเวลาได้ดีมาก คือไปถึงก่อนเวลา ๔-๕ นาทีเท่านั้น

จากนั้นก็ไปนั่งกินข้าวที่ใต้ถุนศูนย์หนังสือจุฬาฯ เห็นป้ายบอกไว้ว่าข้าวราดกับอย่างเดียว ๒๒ บาท กรณีที่ราด ๒ อย่างก็ ๒๒ บาทเหมือนกัน – แปลกดีเนาะ

และไอ้ที่แปลกสุด ๆ ก็คือ แม่ค้าตักข้าวให้ฟายมือเดียว … อย่างนี้ ๒ จานก็ยังไม่อิ่มครับ …

และแล้วก็ตรงลิ่วเข้าไปคอร์ทใหม่ เดอะ แร็กเก็ต สาธุประดิษฐ์ ๓๔ แยก ๙

อันว่าคอร์ทนี้อยู่ซอยเดียวกับโรงเรียนพระแม่มารี สาธุประดิษฐ์ นะครับ และหลังจากเลี้ยวเข้าไปแล้วพักใหญ่ ๆ ก็จะถึงทางแยกซ้ายมือ แยก ๙ นั่นเอง สำหรับลานจอดรถก็ค่อนข้างกว้างนะ แต่ข้อเสียยังเป็น – ไม่มีร่มเงาเอาเสียเลย

แต่ตัวคอร์ทถือว่าสวยดี แต่งด้วยสีเย็นตาเย็นใจ มีพัดลมด้านข้างสำหรับพักเหนื่อย และยังมีห้องแอร์ให้พักด้วยดิ คือห้องจำหน่ายเครื่องดื่มนั่นแหละครับ เสียแต่เปิดแอร์เบาไปหน่อย หรือจะเพราะมีคนเปิดเข้าเปิดออกบ่อยก็ไม่รู้สิ

สนนราคาเครื่องดื่มที่นี่จัดว่าค่อนข้างถูกนะครับ คือน้ำอัดลมขวดละ ๑๐ บาท น้ำเปล่า (น้ำสิงห์) ๑๐ บาท และน้ำแข็งกระติกเบ้อเร่อ ๑๐ บาทเหมือนกัน

แต่ที่ได้รับคะแนนโหวตเด็ดขาดเลยก็คือ – ห้องน้ำโอ่โถง สะอาดน่าใช้ … เว้นผมนะที่ไม่ได้โหวตให้ เพราะยังไม่ได้ย่างกรายเข้าไปดูเลย

บอกแล้วว่าเหงื่อท่วมตัวขนาดนี้ จะเหลือน้ำที่ไหนให้ฉี่เล่า

เดอะ แร็กเก็ต มีจำนวนสนามแค่ ๖ สนาม (พื้นยาง) เท่านั้นนะครับ และตรงนี้เองที่ได้ใจผม คือช่วงเช้าวันเสาร์ไม่มีคนนอกมาเล่นด้วยอีกเลย … และเป็นของพวกเราเสีย ๕ คอร์ทนั่นแน่ะ

และสำหรับเสาร์หน้า อาเฮียปรีชาแจ้งมาแล้วว่ายังเป็นที่ เดอะ แร็กเก็ต นะครับ

ส่วนคอร์ทเย็นอากาศนั่น ไว้ให้ถนนเสร็จก่อนแล้วค่อยพิ’ณาอีกทีว่าจะกลับหรือไม่กลับ แต่ดูท่าทางแล้วน่าจะไม่กลับเสียล่ะมากกว่า

อ้อ … สำหรับค่าใช้จ่ายขาจร ๑๖๐ บาทนะครับ ส่วนขาประจำคิด ๑๕๐ บาทขาดตัว

แล้วเจอกันใหม่คร้าบบบ

ฮี่ฮี่ฮี่